Yorgunum

25Kasım 2022

Son günlerde öyle yorgun hissediyorum ki yataktan kalkmak istemiyorum. Resim kursuna gidip kafa dağıtmak başta güzel bir fikir gibi geliyordu ama bir işe yaramıyor. Çok kısa zamanda çok iyi ilerlediğim söyleniyor. 2 hafta ful gitmediğim zamanlar bile oldu. Gitmediğim günleri toplarsak 2 aylık eğitimimde 1 ay anca gitmişimdir. Buna rağmen ilerleyebilmişsem ne mutlu bana.

Dinlenmeye ihtiyacım var. Zihnen o kadar yorgunum ki kendimi dinlemeye ihtiyacım var. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Çok sevdiğim resimleri bile çizmek istemiyorum artık. Uzun süre yatıp tavanı izlemek istiyorum. Birisine sarılıp saatlerce ağlamak istiyorum. Birisine sarılıp uyumak istiyorum.

Son günlerde satürn şeklindeki gece lambamı açmıyorum. Onu açtığımda Satürn'üm yanıma gelip benimle uyuyormuş gibi hissediyorum. Beni o halde görmesini istemedim. Yavaş yavaş çekiliyorum hayattan. Neden böyle oluyor?

Kendimi kurtarmaya çalışırken başka arkadaşımın kurtulmaya ihtiyacı olduğunu görüyorum. Kendim için bile savaşacak gücüm kalmamışken onun elini tutuyorum. Ama artık bu bile yoruyor beni. Ellerimin arasından kayıp giderse benim yüzümden mahvolacakmış gibi hissediyorum. Ruhum acı çekiyor. Zihnimdeki sesler susmuyor.

Zihnimdeki sesler o kadar gürültülü ki bazı akşamlar başıma ağrı giriyor. İlaç bile fayda etmiyor onlara. Dün gece ağladım mesela ve ardından su içmek için mutfağa geçtim. Anneme artık çok yorulduğumu söylemek istedim. Sıkıca sarılmak istedim. Sonra dedim ki "Anneni boş yere üzmeye ne hakkın var?" Annem yeterince kendisi için zorluk çekiyor. Bazen ablama veya yeğenime kafayı takıyor. Bazen babam için üzülüyor. Bu kadar derdin üstüne bir de ben eklenmek istemiyorum. Ben acı çekiyorum diye annemin ağlamasını istemiyorum. Anlatsam belki anlayacak belki anlamayacak ikisi de aynı sonucu doğuracak. Her türlü ağlayacak işte. Kendisi için küçük bir dert gibi görünse de küçük kızı için bu derdin şuan çok büyük olduğunu gördüğünde üzülecek. Onu boş yere üzmeye ne hakkım var?

Bir süreliğine çoğu şeye ara vermek istiyorum. Çok değil, 1 veya 2 ay kadar. Resim kursuna ara vermek gibi mesela. Çünkü kalemi elime aldığımda atölyedeyken içimdekileri yansıtamıyorum. Bana ne söylendiyse onu çizmek zorundayım.