Günlükten Alıntı 2

21/05/2025

Bazen düşünüyorumda ben fazla işe yaramaz biriyim. Beş yıldır bu haldeyim. Yoruldum. Ne okul okuyorum, ne ders çalışıyorum, ne adam akıllı resim çiziyorum ne de bir işte çalışıyorum. Gelir kaynağım yok. Bu sene daha iyisini yapacağım dedikçe daha kötüsü oluyor. Nereye kadar böyle devam edebilirim ki? Hayatımı mahveden herkes gül gibi yaşarken ben olduğum yerde sayıyorum. Ayağa kalkmaya çalıştıkça daha kötü sonuçlarla karşı karşıya kalıyorum. Kafamı toparlamaya çalıştıkça ardımdan teker teker dökülmeye devam ediyor. Bıktım. Böyle yaşamaktan sıkıldım. Bir şeyler olsun artık..

13/06/2025

Hadi biraz içimi boşaltayım. Sanki hiç yapmıyormuşum gibi... Neyse, sınav yaklaştıkça daha çok strese giriyorum. Aslında bu benim çok umrumda olan bir şey değildi ama eski resim hocam beni yaşımdan vurduğu günden beri sınav stresi yaşıyorum. Her defasında aynı cümleler dönüp duruyor kafamın içinde. Hayatımın ne kadar dönemini yaşadığımı hissederek geçirdim? Ne kadar zamandır bu haldeyim ve ne kadar zamandır ölü gibiyim? Ruh sağlığımla alakalı sorunun ciddiyetinin büyüklüğü daha erken fark edilmiş olsaydı şuan okuyor olur muydum? Ne kadar iyi bir öğrenci olurdum veya hayal ettiğim gibi mi olurdu üniversite hayatım? Bu yıl kazanamazsam daha ne kadar denemem gerekecek? Ya hayatım boyunca hiç hayal ettiğim gibi ilerleyemezsem? Her zaman böyle dibi boylamış vaziyette mi kalıcam? Kafamın içinde o kadar çok soru var ki hepsini yazmaya kalksam bu sayfaların asla yetmeyeceğini biliyorum. Her şeyin daha farklı olmasını isterdim. Keşke elimde olsa ve hayatımı bir düzene oturtabilsem. Sanatla bütünleşmiş biri olarak nasıl normal bir insan gibi yaşayabilirim? Dünya düzenine öyle aykırıyım ki... Acaba bugün yazdığım şeyleri daha önce yazmış mıyımdır? Belki de yazmamışımdır, bilmiyorum. Genelde sınav için stres yaptığımda zihnim aynı cümleleri tekrar edip duruyor. Sadece bir yere yazıp yazmadığımı hatırlamıyorum. Lisede hep ağır şeyler yaşadığımı söylüyorum ama geriye dönüp baktığımda birkaç olay dışında hiçbir şeyi hatırlamıyorum. O dönem günlük tutuyor muydum hatırlamıyorum. Eğer tutmuşsamda kötü anıları yazmış mıyımdır emin değilim. Beynim sanki bilerek o anıları hafızamdan silmiş gibi hissediyorum. Zaten savunma mekanizması olarak kendi kendine anılar var ettiğini fark etmiştim. Belki de günlüğüme yoktan var ettiğim anıları yazmışımdır. Bilmiyorum. O kadar ağır şeyin üstüne neyim olduğunu bile bilmeden kendimi iyileştirmeye çalıştım. En ufak bir fikrim dahi yoktu sorunlarımla ilgili. Götümü yırttım iyi olabilmek için. Peki bu benden neleri götürdü? En basitinden ilerleyemedim işte. Hayatımın içine sıçanlar çok güzel ilerlerken ben sıkıştım kaldım aynı yere. Sürekli aynı noktada dönüp durdum. Normalde yaşıma bile takılan biri değilimdir ama şimdi yaşımı da kafaya takıyorum.